Zamglona poezja

Pavel Sekerák

Autor

Wydawca

Licencja

Wydanie

Autor okładki

Pavel Sekerák

Greenie knižnica

CC-BY-NC-ND

Prvé (2024)

Maria Ratkowska

O książce

Mgła działa na nas w tajemniczy sposób. We mgle kryje się wiele rzeczy. Ten zbiór wierszy jest dowodem na to, że we mgle można znaleźć wszystko. Na przykład także miłość.

Autorką tych wspaniałych zdjęć jest Maria Ratkowska.

Spis treści

Zamglona poezja 1

O książce 2

Mgła 4

Rano na dworcu kolejowym 6

Kochankowie 8

Poranek na łące 10

Szukam Cię 12

Pewnego jesiennego poranka 14

Szczęście 16

Na łące 18

Uśmiech 20

Zagubiona 22

Jestem 24

Nie bój się 26

Tajemnica 28

Między nami 30

Sen 32

Nad jeziorem 34

długa droga do domu 36

Anioł 38

Most 40

Nowy dzień 42

W sieci 44

Serce 46

Anioł (druga wersja) 48

Kochaj mnie 50

Mgła

Może to ta mgła,

czy to tylko sentyment?

Może winny jest deszcz,

co pada na moją twarz.

Nie, to nie jest gra.

Taki mokry incydent.

Trzyma mnie jak kleszcz,

może to tylko kamuflaż.

Widzę cię całkiem wyraźnie,

nawet jeśli ukryjesz się w mgle.

Widzę Twoja sylwetkę,

widzę twoje spojrzenie.

Szepczesz jej swoje wyznanie.

Krople spadające na szkle.

Melancholijna piosenka.

Stonowane odcienie.

Czekałeś na ten dzień,

w końcu to się stało.

Ubrany w suknię z mgły,

chodzisz boso po łące.

Za nami jest sierpień.

Niewiele się działo.

Pada deszcz jesienny,

którego łzy nie będą bolące.

Rano na dworcu kolejowym

O świcie ślady wyłaniają się z ciemności.

Na wietrze brzmi muzyka wieczności.

Włóczęgi, którym daleko do trzeźwości,

kłócą się o wszechświata wielkości.

Przechodzę obok ich nie zauważając.

Przede wszystkim muszę o siebie zadbać.

Nie powinnam się dzisiaj spóźniać,

nie każdy umie tak jak ja przebaczać.

Kochankowie

Kochankowie trzymający się za ręce,

idą brzegiem szerokiej rzeki.

Istnieje między nimi gorące napięcie,

miłość, która przetrwa wieki.

Nie interesuje ich, co jest po drugiej stronie.

Bardzo im się podoba na tym brzegu.

Coś słodkiego ładnie tu wonie.

Skupiają się na wdechu i wydechu.

Odurzeni zapachem nowej miłości,

nie postrzegają przestrzeni i czasu.

Nie dostrzegają światła ani ciemności,

myślą o nocy, którą spędzą na poddaszu.

Poranek na łące

Poranna mgła się podnosi

i odkrywa piękno pajęczych sieci.

Wszędzie panuje boska cisza,

nie słysząc hałasu miasta ani dzieci.

Tylko śpiew głodnych ptaków,

czasami przerywa ciszę.

Skromne piękno bez świadków.

Te słowa dla Ciebie piszę.

Dla Ciebie, która podziwia je z miłością

i oddychasz wilgotnym powietrzem poranka.

Nie myślisz o chwilach z przeszłości,

znalazłaś na ziemi kasztanka.

Zdejmiesz go z kłującego płaszcza,

który kryje brązowy okrągły rdzeń.

Deszcz jest dziszejszej pogody władcą,

umożliwił Ci przeżyć piękny dzień.

Szukam Cię

Szukam Cię o zachodzie słońca.

Szukam Cię w dźwiękach muzyki.

Szukam Cię wśród ścian opuszczonych budynków.

Może brakuje mi instynktu łowcy.

Może mam niewłaściwe nawyki.

Być może taki jest los wszystkich artystów.

Pewnego jesiennego poranka

Powietrze pachnie kolorami poranka,

ciężkie chmury płyną po niebie.

Ta wstęga na niebie pochodzi z podarku,

ze snu, który dostałem od ciebie.

W objęciach jesiennej melancholii,

chodzę ulicami miasta.

Wszechświat znów jest w harmonii,

i moje tętno wzrasta.

Ale muszę spojrzeć w dół,

abym nie zrobił kroku w pustkę.

Kamyk wylatujący z kół

przeleciał obok mnie jak muszkę.

Minął mnie o centymetr.

Może to był los.

Jego drogi są ukryte,

jak mój nowy post.

Szczęście

Deszcz moczy moje kroki.

Moje myśli są jednak suche.

A moje spojrzenie jest marzycielskie,

jak wtedy, gdy cię pierwszy raz zobaczyłem.

Pamiętam ten dzień,

kiedy siedziałaś na ławce w parku.

Nic, tylko spadające liście wokół ciebie

i cichy szum jesiennego wieczoru.

Czegoś w tym parku brakowało.

Których nie da się opisać słowami.

Byłaś jak wiersz bez rymu.

Tak jak ten wiersz.

Siedziałaś na ławce

i patrzyłaś na most pogrążony we mgle.

Wtedy zrozumiałem,

że do szczęścia nie potrzeba wiele.

Na łące

Budzę się, ale miejsce obok mnie jest puste.

Nie było jeszcze nawet szóstej.

Nie słyszałem, jak wychodziłaś.

Ale możliwe, że nigdy tu nie byłaś.

Może to był tylko kolejny sen

pożądanie zawoalowane rymem.

Być może napisał to Andersen.

Na zawsze pozostanie spowita dymem.

Prawdopodobnie nigdy nie dowiem się prawdy.

W końcu prawdę znają tylko gwiazdy.

Porozmawiam z nimi wieczorem

na łące za Szczyrbskim Jeziorem.

Uśmiech

Tylko jedna rzecz na świecie.

Tylko ona może tego dokonać.

Tylko jedna rzecz ma taką moc.

Nieważne, ile to będzie kosztować.

Odgoni chmury burzowe,

zamienia pustynię w ocean.

Tylko twoje usta różowe.

O nich tę piosenkę śpiewam.

Tylko twój uśmiech burzy mury,

za którymi się chowam.

Uczucia do idealnej kreatury

dla siebie zachowam.

Twój uśmiech nie należy do mnie.

Należy do całego świata.

Wesołą radością wonie,

wszystko złe z duszy wymiata.

Uśmiech to najpiękniejszy klejnot,

co zdobi twoją piękną twarz.

Piękniejszy niż ptaków szczebiot.

Przepisał mi to aptekarz.

Zagubiona

Nie wiem, czy to noc, czy dzień.

Wcale nie widzę żadnej różnicy.

Muszę cię znaleźć, tylko tyle wiem.

Szukam Cię wśród ludzi na ulicy.

Wiem, że gdzieś tam jesteś.

Zagubiona gdzieś w ciemności.

Ciche słowa mi szepczesz.

Wzywasz mnie do wieczności.

Jestem

Jestem kroplą porannej rosy,

w której odbija się świt.

Jestem zapachem deszczu,

na powierzchni piramid.

Jestem liściem jesiennym,

zabarwionym na żółto.

Jestem twoim spojrzenim

i falą Twych włosów.

Jestem poranną ciszą,

której lubisz słuchać.

Jestem odbiciem szminki

na Twoich słodkich ustach.

Jestem zaklęciem,

którego boją się czarodzieje

Jestem mgłą,

która nigdy się nie rozwieje.

Nie bój się

Jest wieczór i słońce zmienia swój nastrój.

Jednak nadal będę tu dla Ciebie.

Połóż głowę na mojej piersi i zamknij oczy.

Serce, które słyszysz, bije tylko dla Ciebie.

Słyszę głos wołający mnie do niego.

Ale patrzę na gwiazd migotanie.

Nie bój się wszechświata ciemnego.

Będziemy razem, aż noc nas ogarnie.

Tajemnica

Przychodzisz na ciężkich chmurach,

spadasz na mnie jak jesienny deszcz.

Uparcie pukasz swoją melodią w szybę.

Jesteś jak zapach poranka w górach.

Dam ci wszystko, czego chcesz.

Zrobię to, nawet się wstydzę.

Zrobię z siebie głupca,

albo zostanę królem.

Złożę serce u twych stóp.

Kiedy pustka wypełnia płuca,

nowy notatnik z piórem,

daj mi zamiast kwiatów na grób.

Ale dopóki to się nie stanie,

będę pisać dalej,

o wszystkim co do ciebie czuję.

Zostawię o tym zeznanie.

O kobiecie nieznanej,

o której w tajemnicy snuję.

Między nami

Mgła się rozwiała

i odsłoniła to, co było ukryte.

Słowa, które wspomniała

są do mojego serca przyszyte.

Wierzę tym miłym słowom,

ale bardziej wierzę jej oczom.

Jak ona ufa moim dłoniom,

które ją prowadzą nocą.

Karty kładzie się na stole,

a ona odczytuje z nich przyszłość.

Pogoda zmienia nastroje

i zakłóca szarą zwykłość.

Ubiera życie do kolorów jesieni,

bawi się naszymi włosami.

Nagle poczuć miłość w przestrzeni

między naszymi ustami.

Sen

Przestałam liczyć dni.

Żyję tylko nocą.

Moje serce śni

i gwiazdy migoczą.

Sny są moim życiem.

Jestem w nich całkiem wolny.

Jestem romantykiem,

dla ciebie stworzony.

Dziś też zamknę oczy

i będę dalej marzyć.

Sen, który się nie skończy,

gdzie radośnie tańczysz.

Nad jeziorem

Czas stoi w miejscu,

gdy słońce zbliża się do horyzontu.

Czas stoi w miejscu, a my wraz z nim.

I w twoim sercu,

jest coś w rodzaju klejnotu.

I w twoim sercu klejnot i ja z nim.

Drzewa kołyszą się

na wietrze wieczornym.

Drzewa kołyszą się, a Twoje włosy wraz z nimi.

Dłonie dotykają się

dotykiem cudownym.

Dłonie dotykają się, a nasze usta wraz z nimi.

długa droga do domu

Długa ciemna ulica wśród ruin.

Świeci się tylko jedna latarnia uliczna,

odsłaniając kilka ciemnych postaci.

Wejścia na cmentarz strzeże cherubin.

Moja chęć pójścia dalej jest chroniczna.

Obiecałem, że przyjdę po kolacji.

Spod czarnego kaptura

przyglądają mi się tajemnicze oczy.

Próbuję unikać ich spojrzenia.

Nieczytelna sygnatura

w jedną masę się jednoczy.

Z ciemności wychodzą dziwne brzmienia.

Idę dalej przez cmentarz.

Podążam za tobą do domu.

Czy czekasz na mnie, mój aniele?

Ukryłeś się w moich wierszach.

Ukryłeś się w zapachu cynamonu.

Przyjdę zanim kogut zapieje.

Anioł

Poznałem Cię wśród aniołów.

Poznałem cię we mgle.

Każdy z czterech żywiołów

twoim zapachem tchnie.

Czubki twoich bosych stóp

dotykają miękkiej trawy.

Jesteśmy parą kochanków.

W słodkie pocałunki wpadamy.

Jestem odurzony Twoją miłością.

Jestem poetą bez pióra.

Poranek pełen czułości

jak świeża rosa w górach.

Jesteś mojego serca stróżką,

skarb po drugiej stronie szkieł.

Jesteś uroczą nocną wróżką,

jesteś aniołem bez skrzydeł.

Most

Codziennie odczuwam ból.

Przecież to miał być most, który nas połączy.

Przyjdź i tę klątwę odczaruj.

Chcę znów poczuć twój dotyk gorący.

Budzisz się jak delikatny anioł.

Wieczorem zamieniasz się w diabła.

Jesteś aniołem, który mnie zaklął,

jesteś gwiazdą, która z nieba spadła.

Ukradłeś moje serce bez pytania

i oczarowałeś je pragnieniem Ciebie.

Zostawiłeś mnie tutaj samą.

Wszystko wokół nagle staje się ciemne.

Wróć do mnie przez ten most,

zanim wszystko zniknie we mgle.

Wróć, zanim pochłonie nas ciemność

i do swojej krainy nas weźmie.

Nowy dzień

Nie żałuj straconych dni,

nie oglądaj się za nimi.

Usłysz przyszłości brzmi.

Nie żyjemy, żebyśmy się martwili.

Idź dalej, nawet jeśli upadniesz.

Ważne jest to, co w sercu masz.

Tracisz, gdy chodzić przestajesz.

Idź dalej, nawet gdy życie pluje ci w twarz.

Będziesz miał okazję mu się odwdzięczyć.

Jesteś dokładnie tam, gdzie powinieneś być.

Przegrasz, jeśli przestaniesz wierzyć.

Tego, co ważne, nie da się zmierzyć.

Stanie się jasne to, co jest teraz zamglone,

chociaż zdaje się, że pada tylko pod parasolem.

Nie szukaj straconych marzeń, śnij nowe.

Zbliża się dzień odważnych postanowień.

W sieci

W sieci społecznościowej odgrywamy swoje role.

Ale w rzeczywistości są nasze tyłki gołe.

Nie będziemy zbierać polubień po drugiej stronie.

Ale nie każdy to na czas pojmie.

Serce

Połóż głowę na mojej piersi.

Serce, które słyszysz, bije dla ciebie.

Każde jego uderzenie świeci.

Jego bicie słychać nawet w niebie.

Anioł (druga wersja)

Poznałem cię we mgle.

Poznałem Cię wśród aniołów.

Poznałem cię, gdy żółte liście spadały na ziemię.

Poznałem cię we mgle.

Poznałem Cię wśród aniołów.

Jesteś jednym z nich, teraz jestem tego pewien.

Kochaj mnie

Długa ciemna ulica wśród ruin.

Świeci się tylko jedna latarnia uliczna.

Wejścia na cmentarz strzeże cherubin.

Moja chęć pójścia dalej jest chroniczna.

Muszę się z tobą spotkać,

cokolwiek mnie to będzie kosztować.

Nie mogę już tego schować.

Coś osobistego chcę ci darować.

Oddaję swoje serce w Twoje ręce.

Dobrze się nim opiekuj.

Jesteś jedyną na całym świecie,

w nim całą miłość skoncentruj.

Należy do ciebie i moje ciało także.

Weź moje gorące serce, zanim ostygnie

Cały czas o tobie marzę.

Kochaj mnie, dopóki mgła nas nie okryje.

Table of Contents

Zamglona poezja 1

O książce 2

Mgła 4

Rano na dworcu kolejowym 6

Kochankowie 8

Poranek na łące 10

Szukam Cię 12

Pewnego jesiennego poranka 14

Szczęście 16

Na łące 18

Uśmiech 20

Zagubiona 22

Jestem 24

Nie bój się 26

Tajemnica 28

Między nami 30

Sen 32

Nad jeziorem 34

długa droga do domu 36

Anioł 38

Most 40

Nowy dzień 42

W sieci 44

Serce 46

Anioł (druga wersja) 48

Kochaj mnie 50